Wanneer jicht toesloeg, trof het vaak de voet, vooral de grote teen. De zwelling die volgde was hevig en de pijn kon zo scherp zijn dat iemand niet meer kon lopen. Een simpele stap werd een beproeving. De jichtkruk bood verlichting. Hij verhoogde de pijnlijke voet en verlichtte de druk. Hoewel de kruk een praktisch doel diende, was hij meestal elegant vormgegeven.
Pijn ontmoet design.
Deze krukken waren geen gewone medische hulpmiddelen. Het waren decoratieve objecten. Veel van deze fauteuils waren gemaakt van gesneden hout, geborduurd fluweel of glad leer. Sommige hadden zelfs kleine laatjes voor zalfjes en crèmes. Ze werden trots in studeerkamers en salons geplaatst, waar bezoekers ze konden zien. Pijn had een plaats in huis, maar wel in een verfijnd jasje.
Stel je een Victoriaanse heer voor, rustend in een diepe leren fauteuil. Hij heeft een glas cognac in de ene hand en een krant in de andere. Zijn gezwollen voet rust op een jichtkruk. Hij zit ongemakkelijk, maar behoudt zijn kalmte.
Een symbool van rijkdom.
Een tijdlang werd jicht zelf een vreemd statussymbool. Mensen die eraan leden, leefden vaak een luxueus leven. De jichtkruk versterkte dat idee op subtiele wijze. Als iemand de kamer binnenkwam en de kruk zag, leek het te zeggen dat die persoon een zeer goed leven had geleid.
Van alledaags tot zeldzaam
Bekijk dit adembenemende kunstwerk en je zult je meteen afvragen: ‘Wat is het verhaal erachter?’
