Een avontuur op een regenachtige dag.
Op een regenachtige middag dwaalde ik door een doolhof van stoffige schappen en liet me meevoeren van hoek naar hoek, zoals regenwater langs een raam kronkelt. De hele winkel voelde levendig aan, vol stille verhalen. Roestige lantaarns stonden in rijen als oude bewakers van vergeten nachten. Porseleinen poppen met gebarsten gezichten staarden achter glas vandaan, hun geschilderde ogen vol geheimen. Elk object droeg een gefluister uit een andere tijd. Ik heb altijd al van zulke plekken gehouden. Het zijn tijdmachines die geen motor nodig hebben. Je hebt alleen een beetje nieuwsgierigheid nodig en de bereidheid om je voor te stellen wie deze dingen vóór jou heeft aangeraakt.
Uiteindelijk bereikte ik een verre hoek waar het licht dimde en de geur van oud hout sterker werd. Daar zag ik een merkwaardig meubelstuk. Op het eerste gezicht leek het een eenvoudige voetenbank. De leren bovenkant was gladgesleten, bijna als een oude handschoen die na decennia van gebruik perfect past. De houten poten waren versierd met krullen en ribbels, hoewel elke ronding een chip of een barst vertoonde. In plaats van het uiterlijk te bederven, voegde de beschadiging alleen maar meer karakter toe. Ik boog me voorover om het van dichterbij te bekijken. Toen riep ik de vrouw achter de toonbank en vroeg, half fluisterend, wat dat bijzondere voetding toch was.
Zonder haar ogen van het boek in haar handen op te heffen, antwoordde ze kalm. Ze zei dat het een jichtkruk was.
Wat is een jichtkruk?
Een jichtkruk is precies wat de naam al zegt. Het is een speciale kruk voor mensen die aan jicht lijden. In de zeventiende en achttiende eeuw kwam jicht verrassend vaak voor onder de rijken. Artsen uit die tijd gaven vaak de schuld aan overdaad. Rijk vlees, extravagante wijnen, suikerrijke desserts en lange avonden vol feestmaaltijden droegen bij aan de aandoening.
Bekijk dit adembenemende kunstwerk en je zult je meteen afvragen: ‘Wat is het verhaal erachter?’
