Reddingsactie op de Elk River: Hoe een kajaktocht veranderde in een wanhopige strijd om te overleven.

Bennett wist dat hij zijn tijd en energie aan het verspillen was, terwijl de stroming hem onverbiddelijk stroomafwaarts meesleurde. Hij moest terug naar het droge, maar hij kon de steile oevers in de buurt onmogelijk beklimmen. Zijn enige hoop was de boothelling, zo’n 45 meter stroomafwaarts. Terwijl hij naar zijn doel keek, besefte hij plotseling dat hij niet veel tijd meer had: de stroming had hem al gevaarlijk ver stroomafwaarts gevoerd. Als hij voorbij de helling werd meegesleurd, zou er kilometers in de omtrek geen andere plek zijn om aan land te gaan, en zouden uitputting en onderkoeling hem overmeesteren lang voordat hij de helling bereikte.

Hij nam afscheid van zijn kajak en uitrusting en begon woedend naar de boothelling te zwemmen. Het slecht passende reddingsvest zat hem nog steeds te strak, waardoor ademhalen en zwemmen moeilijk was. Hij maakte het los en trok het uit, maar de stroming griste het uit zijn handen. Bevrijd van zijn uitrusting, maar nu in groter gevaar dan ooit, bleef hij zwemmen. De kolkende stroming omhulde hem en vulde zijn mond met water. De kou verdoofde zijn ledematen al.

Bennett keek omhoog. Hij zou de hellingbaan onmogelijk kunnen bereiken. Maar daar, in het water, zo’n 7,5 meter van de oever, stak een tak uit een grote populier die vlak naast de hellingbaan stond. Als hij die tak kon grijpen, zou hij zich misschien naar de kant kunnen trekken.

Met hernieuwde hoop zwom hij met al zijn kracht. ‘Als ik die tak niet bereik, kan ik hier verdrinken,’ dacht hij. Zonder een seconde te aarzelen, strekte hij zijn hand uit en greep de tak vast, net voordat de stroming hem meesleurde.

Illustratie van een man op de oever die een man in de rivier, die een tak vasthoudt, toeroept. MARK FRUDD VOOR READER’S DIGEST

De tak was zo dun – misschien 2,5 centimeter in doorsnee – dat hij zich afvroeg of hij zou breken. Door zijn gewicht zonk het uiteinde van de tak in het water. Bennett steunde op zijn ellebogen en merkte dat hij kon rusten doordat zijn benen door de stroming werden meegetrokken. Maar wat nu? Loslaten en de resterende 7,5 meter naar de kant zwemmen? De stroming zou hem stroomafwaarts voeren, weg van de helling. In de tak klimmen? Hij besefte dat dat een waanzinnige fantasie was geweest, gezien zijn verzwakte toestand.

Toen herinnerde Bennett zich: Mijn telefoon! Maar toen hij in zijn zak greep, was hij er niet. Terwijl hij in zijn andere zak keek, stootte hij tegen de Glock 21 die hij altijd aan zijn heup droeg tijdens het vissen, voor het geval er slangen of coyotes zouden verschijnen. Misschien kon hij om hulp roepen.

Hij trok het pistool uit zijn holster en hield het voor zich. Er zaten dertien kogels in het magazijn. Trillend scande hij de brug af, wachtend tot er een voertuig zou verschijnen.

Eindelijk zag hij een auto en vuurde drie schoten af ​​richting de overkant. De auto stopte niet. Minuten verstreken. Toen verscheen er een andere auto en vuurde hij nog drie schoten af. Geen succes.

Bennetts situatie werd steeds wanhopiger. Hij voelde zijn benen nauwelijks meer en merkte dat hij steeds minder helder van geest was. Eindelijk stak een ander voertuig de brug over. Hij vuurde één, twee keer, en toen niets meer. Hij wierp de kogel die niet uit de loop wilde komen eruit en vuurde een derde keer. De auto vervolgde zijn weg. Hij had nog drie kogels over.