Reddingsactie op de Elk River: Hoe een kajaktocht veranderde in een wanhopige strijd om te overleven.

Abonneer je op de Read Up-nieuwsbrief van Reader’s Digest voor meer waargebeurde verhalen, leuke weetjes, humor, schoonmaaktips, reistips en technieuws, de hele week door.

Problemen op het water

Bennett, een forse man van 1 meter 90 en ruim 105 kilo, klom in de kajak, startte de motor en peddelde stroomopwaarts naar de overkant, waar minder takken en ander puin de doorgang belemmerden. Hij was er bijna toen een wirwar van stromingen – waarschijnlijk veroorzaakt door de pijlers van de brug – hem begon rond te draaien.

Oeps, dacht hij. Dit is waarschijnlijk geen goed idee. Hij wist het roer te hanteren en de kajak uit de draai te trekken en stroomopwaarts te sturen. Maar vrijwel meteen draaide hij weer rond.

Oké, dit is absoluut geen goed idee. Laten we teruggaan.

Hij stuurde de kajak terug naar de steiger, maar een zijstroom raakte hem in de flank en de kleine boot kapseizde. Het ene moment zat hij rechtop; het volgende moment was hij ondergedompeld in het ijskoude, kolkende water.

Dat de 40-jarige John Reinhardt die ochtend precies op die plek in de Elk River terechtkwam, zouden gelovigen een wonder noemen en sceptici een puur toeval. Hij bracht de paasvakantie door met kamperen met zijn vier kinderen, samen met zijn zus Pattie Smith en haar vier kinderen, op familiegrond zo’n 18 kilometer van Athene.

Usrd 00 Dirl Tree Branch Rescue Us260643 Mark Frudd Us260643 Spot1 01

MARK FRUDD VOOR READER’S DIGEST

Zijn eigen kinderen, in de leeftijd van 3 tot 13 jaar, verrasten hem door te vragen of ze tijdens hun kampeerweek mochten gaan vissen. Reinhardt kon zich niet herinneren wanneer hij voor het laatst had gevist, maar hij stemde toe en kocht de benodigde uitrusting. Er waren veel goede visplekken in de buurt van zijn huis, maar Reinhardt besloot, om onverklaarbare redenen, dat ze bij de brug over de Elk River aan Easter Ferry Road zouden gaan vissen.

Terwijl Smith en zijn zonen meer spullen gingen halen, arriveerden Reinhardt en zijn zonen rond half twaalf ‘s ochtends op de parkeerplaats. De jongens kletsten levendig terwijl Reinhardt parkeerde en de motor afzette. Toen hij uit de auto stapte, klonk er een luid schot, angstaanjagend dichtbij. Hij dook snel terug de auto in en pakte zijn pistool uit de afgesloten holster die hij onder de bestuurdersstoel bewaarde.

“Ik wil dat jullie hier blijven, jongens,” zei hij. “Ik ga kijken wat er aan de hand is.” Terwijl hij sprak, verbrak een tweede schot de rust. Met zijn pistool in de hand bewoog Reinhardt zich stiekem naar de andere kant van de open plek en scande de omgeving. Wat was dit? Iemand die aan het oefenen was met schieten? Of was het iets ernstigs, zoals een schietpartij? Of…?

Een derde, dreunende knal deed hem de andere mogelijkheid overwegen: het waren noodkreten. “Hallo?” riep hij. Vanuit de rivier hoorde hij een zwak “hallo” als antwoord. “Gaat het goed met jullie?” vroeg hij. “Niet goed,” antwoordden ze. Reinhardt rende naar de oever.

Ik heb geen tijd meer. Het ging van kwaad tot erger voor Bennett. Toen hij in de rivier viel, benam het ijskoude water hem de adem en raakte hij volledig overstuur. Toen hij boven water kwam, zag hij de kajak ondersteboven naast zich drijven. Hij probeerde ernaartoe te zwemmen, maar zijn kleren waren meteen doorweekt en zijn rubberlaarzen liepen vol water. Zijn reddingsvest, dat in het water dreef, bleef in zijn keel steken, waardoor hij niet meer kon ademen.

Hij slikte zijn paniek in, trok zijn laarzen uit en zwom naar de boot. Als ik daar maar weer boven kan komen…

Hij trapte hard met zijn benen, gooide zijn armen over de romp en klampte zich vast aan het onder water staande dek aan de andere kant. Vervolgens leunde hij achterover om de kajak om te draaien, maar hij bewoog geen millimeter. Hij probeerde het meerdere keren, maar het leek onmogelijk om hem om te kantelen.