Reddingsactie op de Elk River: Hoe een kajaktocht veranderde in een wanhopige strijd om te overleven.

Een andere auto raasde over de brug. Bennett vuurde zijn laatste drie schoten af ​​en gooide het nu nutteloze pistool in de rivier. Maar een seconde nadat zijn laatste kogel de overkant had geraakt, hoorde hij een stem. “Hallo?”

“Hoe voel je je?” vroeg Reinhardt aan Bennett. “Ik heb het ijskoud,” antwoordde Bennett. “Ik kan het nauwelijks verdragen.”

“Ik ga je hier weghalen,” zei Reinhardt. “Hou vol.” Bennett had geen betere redder kunnen kiezen dan John Reinhardt. Reinhardt werkte op dat moment als projectmanager informatietechnologie en was vrijwilliger als jeugdpastor, maar hij had in Afghanistan gediend bij de infanterie van het Amerikaanse leger, had trainingen gevolgd in overleven in water en traumabehandeling in gevechtssituaties, en was op de middelbare school gecertificeerd als eerstehulpverlener. Als vrijwilliger bij rampenbestrijding had hij mensen uit auto’s gehaald, gebroken botten gezet en puppy’s gered. Hij beschouwde zijn vaardigheden en ervaring als een verantwoordelijkheid om anderen te helpen.

Maak een plan

Reinhardt rende terug naar zijn truck. ‘Er is iemand in het water die hulp nodig heeft,’ zei hij tegen zijn kinderen. ‘Ik moet het water in.’ Hij draaide zich om naar zijn oudste dochter, de 13-jarige Maelie. ‘Ik heb jouw hulp nodig,’ zei hij. Hij zei tegen de 8-jarige Macie dat ze in de auto moest blijven en op haar twee jongere broertjes moest letten, van 4 en 3 jaar oud.

Hij wist dat het slechts een kwestie van tijd was voordat de uitgeputte Bennett de tak zou laten vallen en door de stroming zou worden meegesleurd. Had hij maar een touw bij zich gehad, dan had hij het naar Bennett kunnen gooien en hem naar de kant kunnen trekken.

Illustratie van een man die naar de kant zwemt met een andere man op zijn rug.

MARK FRUDD VOOR READER’S DIGEST

Helaas had hij niet al zijn gebruikelijke nooduitrusting bij zich, omdat hij deze truck pas recent had gekocht en nog niet al zijn apparatuur had overgezet.

Hij en Maelie zochten in hun auto en die van Bennett naar een touw. Het enige wat ze vonden was een spanband van 1,80 meter, een grote vuilniszak en een rol ducttape. Met de zak en de tape wist Reinhardt dat ze een geïmproviseerd drijfmiddel voor hem konden maken. En Maelie kon de spanband eraan vastmaken voor het geval ze die later nodig had. Hij zou het water in moeten gaan en met Bennett naar de kant zwemmen – een vreselijk idee, gezien Reinhardts afkeer van koud water.

Nog steeds bij zijn truck staand, belde hij 112 en gaf de telefoniste een kort en bondig verslag van wat er gebeurde en wat er nodig was. Hij legde uit dat hij het water in zou gaan, dus de hulpdiensten moesten rekening houden met de mogelijkheid van twee slachtoffers, niet slechts één. De telefoniste had nog meer vragen, maar Reinhardt onderbrak haar: “Hé, ik moet ophangen. Ik moet deze man gaan helpen.”