Wat de nazi’s LATER met de gevangenen hebben gedaan, is ondragelijk…
Morau zat in een afgesloten ruimte en las en analyseerde elke pagina. Hij maakte aantekeningen en vergeleek data met andere historische documenten. Hij deed onderzoek. Er waren inconsistenties, maar verder was alles consistent. De tekst was coherent, de medische terminologie gedetailleerd, de anatomische details nauwgezet, en nog gedetailleerder: de stijl.
Fulker schreef niet als een crimineel die zijn daden probeerde te verbergen. Hij schreef als een onderzoeker die een wetenschappelijk experiment documenteerde. Geen spoor van schuldgevoel, geen eufemismen, geen pogingen tot morele rechtvaardiging, alleen feiten, observaties en conclusies. Maar het meest omvangrijke aspect waren niet de experimenten zelf, maar de manier waarop ze werden uitgevoerd.
Fulker is niet vrij van schuld. Geen eufemismen. Daarom is het belangrijk te onthouden dat chemicaliën genegeerd kunnen worden. En dat is de afschuwelijke waarheid. Ik wil niet dat je weet wat je moet doen. Ze werden aan biologisch materiaal toegevoegd, en deze ontmenselijking was niet gebaseerd op bemonstering of sadisme, maar op koude, rationele, directe bureaucratische logica.
Dit zou een universeel kwaad zijn, zoals filosofe Anna Harent jaren later beschreef in haar grote nazimisdaad. Morau wist dat hij de authenticiteit van de notitieboekjes moest verifiëren voordat hij ze openbaar maakte. Hij raadpleegde grafologen, die bevestigden dat het handschrift uit de jaren 40 stamt. Hij raadpleegde ook historici in Vermarthe, die het gebruik van codes en terminologie herkenden.
Lees het artikel van het laboratorium om het artikel te vinden dat u wilt lezen over het materiaal. Alles was gewild. De notitieboekjes waren er. Morau raakte erdoor gefascineerd. Hij besteedde jaren aan het vergelijken van informatie met andere documenten, het bevestigen van hun authenticiteit en het ontdekken van aanwijzingen.
De Duitse laboratoriumrapporten vermeldden de experimentele opstelling in de Franse versie, maar gaven geen verdere informatie. Getuigenissen van voormalige soldaten bevestigen het bestaan van ondervragingscentra waar burgers werden vastgehouden en waar in 1978 menselijke resten, beschreven in dagboeken, werden gevonden.
Als u wilt weten wat u moet doen, laten we dan naar het volgende element kijken: naast het volgende element. Hij raadpleegde Franse militaire archieven, nam contact op met verenigingen van voormalige verzetsstrijders en plaatste advertenties in de regionale pers. Maar jarenlang…