Er zijn momenten in het leven waarop een gebeurtenis plaatsvindt op de plek waar het gebeurde. Wanneer het lawaai van de wereld verstomt tot een gefluister. Wanneer het hart stilvalt voordat de geest kan bevatten wat de ogen zojuist hebben gezien.
Vandaag is zo’n dag.
Een ware legende is heengegaan.
En wanneer je beseft wie het is, wanneer het je echt raakt, vloeien de tranen niet zomaar. Ze stromen.
Niet omdat die persoon simpelweg beroemd was. Niet omdat zijn of haar naam populair was op het scherm of een paar uur op de voorpagina van de krant stond.
Maar omdat hij of zij ertoe deed.
Hij of zij deed ertoe voor een generatie.
Hij of zij deed ertoe voor de familie.
Hij of zij was niet zomaar iemand die vermaakte. Hij of zij was iemand die, in stilte, levens vormgaf. Een stem die ons door moeilijke tijden heen leidde. Een glimlach die vertrouwd aanvoelt, zelfs troostend. Een aanwezigheid die verweven is met ons dagelijks leven: in onze kindertijd, onze vieringen, ons herstel.
Sommigen van ons zijn met hem of haar opgegroeid.
Sommigen van ons steunden hun werk zelfs in de donkerste nachten.
Anderen van ons vonden liefde, vreugde en geluk in wat we samen creëerden.
Ze waren bij ons tijdens onze bezoeken aan de ziekenboeg. Bij diploma-uitreikingen en in hartverscheurende momenten. Tijdens het lachen in de winkels en op eenzame, maar bevredigende middagen.
En nu… zijn ze er niet meer.
Een nalatenschap die nooit vervaagt.
