De eigenaresse van de hond, Erin Dillon-Pasillas , had Leo enkele dagen eerder als vermist opgegeven. Volgens lokale media was Leo het huis uitgeglipt toen Erin haar zoon naar school bracht – een alledaags moment dat al snel uitmondde in dagen van wanhopig zoeken en zorgen toen hij niet thuiskwam.
Erin en haar familie hadden dagenlang asielen gebeld, flyers opgehangen en lokale advertenties voor vermiste huisdieren doorgespit in de hoop iets te horen over hun geliefde huisdier.
Toen ze eindelijk een bericht kregen van het microchipbedrijf – terwijl Erin fysiek bij de Nebraska Humane Society was om naar andere verdwaalde honden te kijken – waren de opluchting en emotie overweldigend.
“Ik stond te trillen, ik riep ze en dacht: alsjeblieft, laat het mijn hond zijn, alsjeblieft, laat het mijn hond zijn,” zei Erin in een interview met een lokaal nieuwsmedium. Ze omschreef Leo als “de liefste hond” en uitte haar diepe verdriet over het feit dat ze niet begreep waarom of hoe iemand zoiets met zo’n lief dier kon doen.
De hereniging tussen Leo en zijn familie was zeer emotioneel – een bewijs van de diepe band die mensen met hun huisdieren hebben en hoe traumatisch een verdwijning kan zijn voor liefdevolle eigenaren.
Leo’s voortdurende herstel
Nadat Leo van het plakband was bevrijd en zijn wonden waren schoongemaakt, zette hij zijn herstel voort met de steun van zijn familie en de zorg van de dierenarts.
