Ze lachten alsof hij iets vanzelfsprekends had gezegd, iets wat iedereen al begreep.
Mijn moeder raakte Nolans mouw aan en zei met een glimlach: ‘Ach, hou toch op!’
Er brak iets in me. Alles viel op zijn plek.
Jarenlang had ik uitputting aangezien voor liefde. Ik betaalde de huur van mijn ouders nadat mijn vader vervroegd met pensioen was gegaan. Ik liet Nolan in mijn Mercedes-Benz rijden omdat hij beweerde dat klanten hem meer respecteerden als hij succesvol overkwam. Ik betaalde de verzekering, de reparaties, de telefoonrekeningen, de medische kosten, de verjaardagsdiners, de noodleningen die nooit werden terugbetaald.
En daar, onder de bloemen die ik had gekocht, naast de taart die ik had gefinancierd, gaven ze eindelijk een naam aan mijn rol in het gezin.
Ik knikte langzaam.
‘Dankjewel,’ zei ik.
Nolan fronste. ‘Waarvoor?’
‘Voor het feit dat je eindelijk eerlijk bent.’
Toen draaide ik me om en ging weg.
De volgende ochtend om half negen meldde ik dat Nolan de Mercedes niet meer mocht gebruiken. Om twaalf uur ‘s middags werd de huisbaas op de hoogte gebracht dat ik na deze maand zou stoppen met het betalen van de huur aan mijn ouders. Tegen drie uur ‘s middags waren alle automatische betalingen van mijn familie stopgezet.
Die avond belde Nolan zesentwintig keer.
Ik negeerde al zijn telefoontjes.
Want het echte feest begon pas…
