Na de dood van mijn man bracht ik mijn stiefzoon huur in rekening… Toen ontdekte ik wat ik al die tijd in stilte had gedaan.
De stilte na de dood van mijn man voelde tastbaar, loodzwaar, als een dikke, verstikkende deken die zich over de meubels en de vloer verspreidde. Maandenlang werd ons huis beheerst door noodzaak: het constante gezoem van de zuurstofconcentrator, de scherpe chemische pijn van de medicatie, de stille gebeden die hij om 3 uur ‘s nachts in het donker fluisterde. Ik sliep op de smalle rand van het matras om zijn fragiele lichaam niet te storen, mijn wereld gereduceerd tot het deinen van zijn borst. Toen hij er uiteindelijk niet meer was, volgde er geen vrede. Het was afwezigheid, een leegte waar ooit geluid en betekenis waren geweest.
