Op een koude winterochtend in 1955 luidden de klokken van een klein Italiaans kerkje onverwachts. Ze kondigden geen feest of viering aan, maar een smeekbede. Maria Rossy was al meer dan twintig uur aan het bevallen. Niemand in het ziekenhuis had kunnen vermoeden wat er zou gebeuren.
Toen de baby eindelijk tevoorschijn kwam, viel er een doodse stilte in de kamer. De dokter werd bleek. De verpleegsters wisselden angstige blikken uit. Het kind was enorm, iets wat ze nog nooit eerder hadden gezien. Toen ze hem op de weegschaal legden, hapte iedereen naar adem: meer dan 10 kilo.
Even lang huilde hij niet. Maria, uitgeput, vroeg bijna fluisterend of hij nog leefde. Toen vulde een krachtige schreeuw de kamer. Die schreeuw leek de wereld te vertellen dat hij niet zou opgeven.
Een kind getekend vanaf dag één
