De avond van het schoolbal zou draaien om muziek, gelach en herinneringen, maar voor mijn dochter werd het iets veel intensers. Ze liep de gymzaal binnen in een jurk die ze zorgvuldig had gemaakt van het politie-uniform van haar overleden vader, met zijn herinnering dicht bij haar hart. Ik zag hoofden omdraaien toen we binnenkwamen, sommigen nieuwsgierig, anderen bewonderend. Maar niets had me kunnen voorbereiden op wat er daarna gebeurde: een wreed moment ontvouwde zich en een stem door de microfoon onthulde een waarheid die de hele zaal stil kreeg.
Wren was nooit het type meisje geweest dat aandacht zocht. Nadat ze op jonge leeftijd haar vader verloor, leerde ze haar gevoelens te verbergen en zichzelf wijs te maken dat ze geen behoefte had aan dingen zoals een schoolbal of grote feesten. Maar op een avond trof ik haar aan in de garage, starend naar zijn oude uniform, stilletjes nadenkend of ze hem op de een of andere manier toch nog bij zich kon dragen. Toen ontstond het idee: iets betekenisvols omzetten in iets dat ze kon dragen, iets dat hem zou eren. Wekenlang veranderde ons huis in een werkruimte, waar ze met hart en ziel aan elke steek werkte, vastbesloten om iets bijzonders te creëren.
