Ik glimlachte en liep naar hem toe.
Ik dacht dat hij iets romantisch in petto had.
Het vreemde telefoontje dat ik had gekregen, waarin ik werd gewaarschuwd voorzichtig te zijn, was wel het laatste waar ik aan dacht, maar dat had niet gemoeten.
‘Wat ben je aan het doen?’ vroeg ik zachtjes toen ik hem bereikte.
“Nou, je zei dat je vandaag op een verrassing hoopte. Nou, hier is hij dan!”
Zijn handen raakten mijn schouders en ik viel, schreeuwend tot ik in het water terechtkwam.
“Wat ben je aan het doen?”
Het koude water slokte me helemaal op: geschreeuw, jurk, hakken, sluier, alles.
Ik zonk weg. Even was ik volledig gedesoriënteerd. Mijn witte satijnen jurk omhulde me en ik had geen idee meer wat boven en onder was.
Toen bleef de hak van een van mijn schoenen haken aan de bodem van het zwembad. De schoen schoot uit. Ik gooide mijn armen uit, worstelde me door de natte stof heen en zette me schrap tegen de bodem van het zwembad.
Ik duwde mezelf omhoog en brak, happend naar adem, door het wateroppervlak.
Het koude water slokte me helemaal op.
Het eerste wat ik zag was Theo die, voorovergebogen, lachend aan de rand van het zwembad stond.
Toen hoorde ik de gasten.
“Oh mijn God.”
“Heeft hij nou echt net—”
“Wat is er in hemelsnaam aan de hand, Theo?”
“Kom op!” riep Theo lachend. “Het is maar een grapje!”
Ik hoorde het scherpe geluid van mijn vaders wandelstok op het terras voordat ik hem zag. Hij liep richting het zwembad, zijn blik gericht op Theo met een uitdrukking die ik al lang niet meer bij hem had gezien.
Theo stond aan de rand van het zwembad, voorovergebogen, te lachen.
“Theo,” zei hij met een dreigende stem.
Ik stak één hand op. “Papa, wacht even.”
Hij draaide zich naar me toe, en ik keek hem aan met een blik waarvan ik hoopte dat hij die zou begrijpen. Hij knikte.
Ik worstelde me door het water naar de rand van het zwembad. Toen ik daar aankwam, stak een hand naar me uit. Ik keek op en zag Theo’s jongere broer, Fred, gehurkt bij de rand van het zwembad zitten.
Zijn gezichtsuitdrukking sprak boekdelen. “Ik heb je geprobeerd te waarschuwen…”
Een hand reikte naar me uit.
“Jij bent degene die me belde?”
Fred knikte. Ik pakte zijn hand en liet me door hem uit het water trekken.
Toen draaide ik me van hem af om Theo aan te kijken. De tranen stroomden over mijn wangen.
“Ik was gewaarschuwd dat je iets van plan was.”
Theo’s glimlach verdween. “Wat?”
“Jij bent degene die me belde?”
‘Een paar nachten geleden,’ vervolgde ik, ‘maar ik negeerde het. Ik geloofde niet dat de man met wie ik op het punt stond te trouwen me iets zou aandoen in het bijzijn van 200 mensen op onze trouwdag.’
‘Schatje, kom op, het was maar een grapje. Het is grappig. Wees niet zo’n spelbreker.’ Hij keek me aan en grinnikte.
“Dat is niet grappig,” zei een van de gasten.
“Je hebt haar in een trouwjurk in het zwembad geduwd!” riep een man achterin.
Theo stak beide handen omhoog. “Rustig maar, iedereen. Ze zal er later wel om lachen.”
Toen besloot ik om Theo zelf te verrassen.
“Rustig maar, iedereen. Ze zal er later wel om lachen.”
Ik pakte het kleine decoratieve mapje dat naast me op tafel lag.
De huwelijksakte zat erin. Onze namen stonden bovenaan afgedrukt, met onderaan lege regels voor onze handtekeningen.
We hadden een kleine ceremonie gepland voor de ondertekening, maar na wat Theo me had aangedaan, was er geen weg meer terug naar het oorspronkelijke schema.
Ik heb de huwelijksvergunning opgehaald.
Theo’s ogen werden groot. “Wat ben je aan het doen?”
Ik heb de huwelijksvergunning opgehaald.
Ik hield het papier omhoog zodat de dichtstbijzijnde gasten het duidelijk konden zien.
‘Gelukkig hadden we dit nog niet getekend,’ zei ik zachtjes. ‘Want deze bruiloft is voorbij.’
Toen scheurde ik het rijbewijs netjes doormidden.
“Wat?” riep Theo. “Hoe durf je! Na alles wat we samen hebben opgebouwd, heb je het lef om zo te flippen om een grap?”
Ik kreeg geen kans om hem te antwoorden. Tweehonderd woedende gasten stonden op en begonnen tegelijk tegen hem te schreeuwen.
Ik scheurde het rijbewijs netjes doormidden.
“Je hebt haar vernederd!” riep iemand.
“Dat was walgelijk,” voegde een andere stem eraan toe.
“Wie doet zoiets zijn bruid aan?”
Theo draaide zich naar hen toe.
“Een grapje laat je vrouw niet huilen.” Een vrouw stapte naar voren en wees met haar vinger naar Theo.
“En nu heb je zelfs geen vrouw meer,” voegde iemand anders eraan toe.
Theo keek rond op het terras alsof hij een uitgang zocht. Zijn gezicht was rood geworden. De ongedwongen charme, de warmte, alles was verdwenen.
“Een grap zorgt er niet voor dat je vrouw gaat huilen.”
“Jullie overdrijven allemaal!” zei hij.
Mijn vader kwam naast me staan en legde een handdoek over mijn schouders. Daarna baande hij zich een weg door de menigte tot hij tegenover Theo stond.
“Ik heb je in onze familie verwelkomd,” zei papa. “En zo behandel je mijn dochter?”
Theo opende zijn mond. Er kwam niets uit.
“Ik denk dat je moet vertrekken,” zei papa.
“Ja, haal hem hier weg!”, riep iemand.
“Ik denk dat je moet vertrekken.”
“Waar is de beveiliging?” riep iemand anders.
Theo stak zijn handen omhoog. “Wacht even, je kunt me niet zomaar van mijn eigen bruiloft wegsturen!”
Cally baande zich een weg door de menigte rond Theo. “We zijn met 200 man en jij bent er maar één. Ik denk dat we je er makkelijk uit kunnen gooien.”
De gasten juichten instemmend.
Vader gebaarde naar de medewerkers van de locatie die bij de tuinmuur stonden, twee bewakers in uniform die alles hadden zien gebeuren.
De bewakers stapten naar voren.
“Wacht even, je kunt me toch niet zomaar van mijn eigen bruiloft wegsturen!”
