Mijn moeder gaf me daarna een duwtje in de keuken. “Hij is geweldig.”
Ik stemde ermee in.
En toen Theo een jaar later een aanzoek deed in de tuin achter het huis van zijn moeder, zag ik geen reden om ‘nee’ te zeggen.
Mijn vader zei iets wat ik in mijn hele leven misschien drie keer had gehoord.
Hij keek zo oprecht toen hij de ring omhoog hield en vroeg: “Wat vind je van ‘voor altijd’?”
En het voelde onvermijdelijk, alsof dit de plek was waar we al die tijd naartoe waren gegaan.
“Ik denk dat een leven lang met jou samen zijn geweldig klinkt,” antwoordde ik.
Theo sloeg zijn armen om me heen en draaide me rond. Ik dacht dat we voor de rest van ons leven samen zouden zijn… dat we samen oud zouden worden, kinderen zouden krijgen en ooit naast elkaar in een verzorgingstehuis zouden zitten, grappend over hoe de tijden veranderd waren.
Ik was er zo zeker van dat ik de juiste persoon had gevonden.
“Wat vind je van ‘voor altijd’?”
We hebben alles uit de kast gehaald voor de bruiloft. De locatie, de bloemen, de jurk… oh, die jurk! Ik voelde me alsof ik in een andere wereld was in die jurk.
Alles was afgerond, maar toen kreeg ik een verontrustend telefoontje.
Het was twee avonden voor de bruiloft. Theo was op zijn vrijgezellenfeest en ik gaf een klein feestje thuis met mijn bruidsmeisjes en getuige. We waren net klaar met het aanbrengen van gezichtsmaskers toen mijn telefoon ging.
De man aan de andere kant van de lijn begon te praten zodra ik opnam.
Ik kreeg een verontrustend telefoontje.
“Dit is de aanstaande bruid,” antwoordde ik met een brede glimlach.
“Je moet voorzichtig zijn.” De man boerde. “Hij is iets aan het plannen.”
Ik fronste mijn wenkbrauwen. “Wie is dit?”
“Denk je soms dat ik je dat niet ga vertellen? Wees gewoon…” hij slaakte een pijnlijke kreun, “…voorzichtig. Goed.”
En toen hing hij op.
“Wie was dat?” vroeg mijn bruidsmeisje, Cally, achter me.
“Je moet voorzichtig zijn.”
Ik draaide me naar Cally om en haalde mijn schouders op. “Iemand die iets te veel gedronken heeft.”
Even dacht ik dat het een gemene grap was. Theo was altijd populair geweest, en populariteit brengt jaloerse mensen met zich mee. Misschien wilde iemand gewoon de sfeer voor de bruiloft verpesten.
Ik schoof de gedachte aan de kant en genoot weer van de avond met mijn bruidsmeisjes. Binnen een minuut was ik het telefoontje helemaal vergeten.
Dat had ik echt niet moeten doen.
Binnen een minuut was ik het telefoontje helemaal vergeten.
***
We zijn getrouwd onder een schitterende rozenprieel op een prachtig landgoed.
Daarna begaven we ons naar het zwembadgedeelte voor de receptie. Tweehonderd gasten vulden het gebied rond het zwembad, lachend en dansend terwijl de muziek door de avondlucht zweefde.
Het was perfect.
Theo stond aan de andere kant van het terras, zoals altijd de aanwezigen te begroeten, handen te schudden, grappen te maken en iedereen het gevoel te geven dat ze de belangrijkste persoon van de avond waren.
We verplaatsten ons naar het zwembadgedeelte voor de receptie.
Ik bekeek Theo even van een afstand en kon niet geloven hoe veel geluk ik had dat ik hem had gevonden.
Ik stond nog steeds te kijken toen hij naar de microfoonstandaard bij het zwembad liep.
“Hallo allemaal,” zei hij met een brede grijns. “Mag ik even jullie aandacht?”
De menigte werd stil. Iemand achterin riep: “Is het nu al tijd voor de toespraak?”
Theo lachte. “Niet helemaal. Ik heb mijn mooie bruid even hier nodig.”
Hij stak zijn hand naar me uit.
“Ik heb mijn prachtige bruid even hier nodig.”
