Stilte bouwt onzichtbare muren.
Elke dag zonder warmte of aanraking kan het hart meer afschermen. Sommige vrouwen trekken zich terug in zichzelf voor hun veiligheid, totdat de muren op een dag te hoog lijken om nog overheen te klimmen.
Het lichaam onthoudt het.
Zelfs tijdens lange perioden van eenzaamheid bewaart het lichaam herinneringen aan aanraking. Het gebrek aan genegenheid kan zich uiten als spanning, rusteloosheid of vermoeidheid – niet vanwege zwakte, maar omdat de behoefte aan nabijheid diep menselijk is.
Stress sluipt binnen waar comfort ontbreekt.
Momenten van tederheid zorgen voor de aanmaak van kalmerende hormonen. Zonder deze momenten krijgt stress gemakkelijker toegang en kan de slaap onrustig worden. Dit is geen kwetsbaarheid, maar biologie.
We vinden wel alternatieven, maar die zijn nooit helemaal hetzelfde.
Werk, hobby’s, boeken, lichaamsbeweging en vriendschappen vullen allemaal een deel van de leegte. Ze voeden de ziel, jazeker, maar ze kunnen de warmte van gedeelde intimiteit niet volledig vervangen.
Zelfwaardering kan in de stilte wankelen.
Wanneer genegenheid te lang afwezig is, kan twijfel binnensluipen: Ben ik nog wel de moeite waard om van te houden? Maar deze leegte zegt niets over onze waarde – ze weerspiegelt de omstandigheden, niet onze waarde.
