Het volgende deel verandert alles.

Een klein jongetje.

En naast hen stond een vrouw met lang haar.

Boven elke tekening stond, in wankele letters geschreven, hetzelfde woord:

“Mama.”

Er vormde zich een brok in mijn keel.

Ik kwam dichterbij en bekeek hoe de tekeningen enigszins van elkaar verschilden. In sommige hield de jongen de hand van de vrouw vast. In andere stonden ze voor een huis. In één stonden de drie figuren onder een enorme gele zon.

Allemaal hetzelfde opschrift.

Mama.

Ik had mijn man niet eens opgemerkt, die achter me stond.

“Je bent terug,” zei hij zachtjes.

Ik draaide me om naar hem. Hij zag er uitgeput uit: ingevallen ogen, afhangende schouders alsof hij al dagen niet had geslapen.

“Wat… wat is dit allemaal?” ‘Ik fluisterde.

Hij antwoordde niet meteen.

In plaats daarvan liep hij met me door de gang naar het kleine kamertje aan het einde.

Ik vertraagde mijn pas toen ik het ziekenhuisbed zag staan.

De apparaten zoemden zachtjes. Slangen kronkelden over de dekens.

En daar lag hij.

Mijn stiefzoon.

Zo bleek.

Zo veel magerder dan voorheen.

Naast het bed stond een plastic bakje gevuld met kleine, gevouwen papieren sterretjes.

Mijn man pakte er een en legde die in mijn hand.

‘Hij maakt er een elke keer als de pijn opvlamt,’ zei hij.

Ik keek naar het fragiele sterretje, zorgvuldig gevouwen van felblauw papier.

‘Hij denkt dat als hij er duizend wint,’ vervolgde mijn man zachtjes, ‘je ja zult zeggen.’