Elizabeth Barrett Browning: Het verhaal van een gewonnen vrijheid
Florence: Een wedergeboorte
In Florence haalt Elizabeth weer adem. Voor het eerst in jaren.
De warme lucht, de vrijheid, Robert aan haar zijde – dit alles helpt haar lichaam te herstellen. Ze is niet genezen – ze gebruikt nog steeds morfine, ze lijdt nog steeds pijn. Maar ze staat op. Ze loopt. Ze reist.
In 1849 bevalt ze van een zoon. Robert Wiedeman Barrett Browning. Ze noemen hem Pen.
De dokters zeiden dat het onmogelijk was. En toch.
Elizabeth schrijft. Als nooit tevoren.
De Portugese Sonnetten
De Portugese Sonnetten worden geboren. 44 liefdesgedichten.
Dit zijn geen gedichten over een vrouw die door een man gered wordt. Het zijn gedichten over een vrouw die ontdekt dat de kracht die ze nodig had, altijd al in haarzelf zat.
Aanvankelijk wil ze ze niet publiceren. Ze zijn te persoonlijk. Robert moedigt haar aan. Hij zegt: “Dit zijn je mooiste gedichten.”
Ze publiceerde ze onder de titel Sonnetten uit het Portugees – waardoor het leek alsof het vertalingen uit het Portugees waren. Ze wilde verbergen dat ze over haar gingen. Over hen.
Maar iedereen wist het.
Een politieke stem
Elizabeth schreef ook over andere onderwerpen. Over politiek – de Italiaanse strijd voor onafhankelijkheid. Over slavernij – ze veroordeelde de instelling waarop het fortuin van haar vader was gebouwd.
Haar gedichten zijn gedurfd, politiek, vol woede en hoop. Ze werd een van de belangrijkste stemmen van haar tijd.
Toen William Wordsworth in 1850 overleed, werd Elizabeth serieus overwogen als zijn opvolger als Poet Laureate. Ze kreeg de functie niet – waarschijnlijk vanwege haar geslacht.
Maar haar invloed was immens. Emily Dickinson zou haar verzen koesteren. Edgar Allan Poe zou haar citeren.
Een laatste brief
1861. Elizabeth is uitgeput. De ziekte is teruggekeerd. Ze ligt in bed in Florence.
Robert is aan haar zijde. Zoals altijd.
Op 29 juni 1861 sterft Elizabeth Barrett Browning in de armen van haar man. Ze is 55 jaar oud.
Na haar dood vindt Robert een envelop in zijn studeerkamer. Daarop staat zijn naam.
Binnenin zit een kort briefje, eigenhandig geschreven.
“Mijn liefste Robert, als je dit leest, betekent het dat ik er niet meer ben. En ik wil dat je één ding weet: ik heb geen spijt van één dag. Geen enkel moment. Ik heb geleefd. Echt. Dankzij jou. En als mijn vader me nooit heeft vergeven, dan heb ik mezelf vergeven. Dat ik bang was om te leven. Dat ik dacht dat ik te zwak was. Jij hebt me laten zien dat ik sterk ben. Dank je wel. Ik hou van je. Altijd. Elizabeth.”
Robert huilt. Maar hij glimlacht ook.
Hij wist dat zijn Elizabeth – degene die uit de donkere kamer was ontsnapt – de dapperste vrouw was die hij ooit had gekend.
Een tijdloze les
Elizabeth Barrett Browning heeft ons iets laten zien dat vandaag de dag nog steeds relevant is. Soms zit de ziekte niet in het lichaam. Ze zit in de kooi waarin anderen je gevangen houden. Soms is de remedie geen morfine. Het is vrijheid.
Elizabeth ontsnapte aan haar eigen leven. En ze vond zichzelf terug.
Haar gedichten – over liefde, verlies en kracht – leven voort. En ze herinneren ons eraan dat het er niet om gaat wat je beperkt, maar wat je doet om je ervan te bevrijden.
Elizabeth Barrett Browning wilde niet herinnerd worden als de zieke vrouw in Wimpole Street. Ze wilde herinnerd worden als dichter. Als echtgenote. Als moeder. Als een vrouw die durfde te leven.
Zo wordt ze herinnerd.
De rest van het artikel is te vinden op de volgende pagina.
