Het landgoed was bescheiden voor die tijd: een eenvoudige blokhut met een stenen open haard, een granieten helling die zachtjes afliep naar het meer, en een ondergrondse kelder uitgehouwen in de rots, die gebruikt werd om muurschilderingen op te slaan die ‘s zomers in de Ozark Mountains waren gemaakt.
Het is waar dat het landgoed van Barrow geen bezoek waard zou zijn geweest als het niet zo beroemd was.
De patriarch Josiah Barrow stond bij de lokale bevolking bekend om zijn bijzondere en diepe religieuze vroomheid.
Tijdens zijn reizen sprak hij vaak in Bijbelse termen over de corruptie van de moderne maatschappij en de noodzaak om de heiligheid van het gezin te bewaren en het zo te beschermen tegen elke vorm van besmetting van buitenaf.
De handelaren en dorpelingen leerden hem niet tegen te spreken en lieten simpelweg hun voertuigen achter om in het bos te verdwijnen en hun zaken te regelen.
Zijn vrouw was een paar jaar eerder ziek geworden, onder omstandigheden die haar aan een virus blootstelden, en na haar dood bezocht Josiah het dorp minder vaak.
Zijn dochters, Elizabeth en Mave, bezochten hem ook, maar minder vaak dan hun vader.
Wanneer hij wel verscheen, meestal om stof of lampolie te kopen, bewoog hij zich als een spook door het dorp, gekleed in kleding die paste bij zijn canvasbril, met een uitdrukkingsloos gezicht en een neergeslagen blik.
Hij deed dit alleen uit noodzaak, gebruikmakend van de woorden die de kooplieden over het algemeen wel wilden geloven.
De vrouwen uit het dorp die een vriendelijk gesprek wilden aanknopen, werden geconfronteerd met vragen waarop hij slechts met stilte of monosyllabische antwoorden reageerde.
Later schreef de vrouw van de koopman dat de twee mannen, als twee broers die zich vastklampten aan een open plek, nerveus lijstjes opstelden om met de luidruchtige mijnwerker mee te gaan.
Er was iets onheilspellends aan zijn timing, aan de manier waarop hij bewoog en gebaarde, alsof in perfecte harmonie, alsof één bewustzijn gedeeld werd tussen twee lichamen.
Op een dag, toen hij langs het landgoed Los Barrow liep, merkte hij op dat Leu altijd rusteloos en stil was.
Er werd niet gepraat, er was geen gevaar, alleen de eenvoudige geluiden van het boerenwerk dat in stilte werd uitgevoerd.
De familie Barrow had nog een lid, maar ze hadden hem nooit genoemd, laat staan gezien.
Silas Barrow, burgemeester van Hermano, maakte gebruik van de situatie van deze grote, noodgedwongen verlaten familie om te overleven.
