Anja hing aan de keukentafel en staarde met een bezorgd gezicht de tuin in. Dat groene hoekje was haar trots, haar plek om bij te komen na van die ellenlange dagen. De laatste weken was het daar echter gedaan mee sinds de nieuwe buren introkken. Hun tuinparty’s knalden vaak door tot ver na middernacht en dat gaf een hoop herrie. Toch ben je niet iemand die snel loopt te mopperen, dacht ze. ‘Laat ze lekker lol maken, zolang ze maar enigszins rekening houden.’
Toen kwam er iets nieuws: de buren begonnen over privacy. Ze zeiden dat ze zich bekeken voelden, vooral door haar, en dat de schutting hoger moest. Anja liet netjes weten dat die 1,80 meter prima werkt voor haar en dat ze geen plannen had om iets te veranderen. Waarop de buren doodleuk opperden dat zíj de schutting maar moest verhogen — én betalen.
Serieus? dacht Anja. ‘Jullie willen het hoger, en ik mag de portemonnee trekken? Hoe verzin je het.’ Ze voelde het kookpunt naderen. Ze werkt hard voor haar centen en had helemaal geen budget om honderden euro’s te pompen in een hek waar ze zelf niks aan had.
Een dag later lag er een brief op de mat: officieel verzoek van de buren om de schutting te verhogen. En tussen de regels door: we stappen naar de gemeente als je weigert. De boodschap was duidelijk — als zij niet betaalde, zouden ze het haar lastig maken.
Discussie
Voor Anja was de maat vol. Ze ging in de tegenaanval en gooide haar verhaal in de buurtgroep op Facebook. ‘De buren willen een hogere schutting, maar ze weigeren te betalen,’ typte ze. ‘Moet ik serieus zwichten? Vinden jullie dit normaal?’ Binnen no-time stroomden de reacties binnen.
