‘Wat een lef! Willen zij een hoger hek, dan dokken ze zelf. Jij hoeft helemaal niks.’
‘Belachelijk. Hun wens, hun rekening. Desnoods zetten ze zelf iets neer of planten ze hoge struiken. Klaar.’
De steun was massaal. Iemand opperde zelfs een buurtbijeenkomst om het te bespreken. Anderen boden hulp aan met juridisch advies. Anja voelde zich gesteund en merkte: ik sta hier niet alleen in.
Niet iedereen zat op haar lijn. Een paar mensen riepen op tot een middenweg. ‘Misschien kun je samen kijken wat werkt,’ schreef iemand. ‘Iedereen wil wat privacy; misschien de kosten delen?’
Ze dacht erover na, maar bleef bij haar punt. Zij had geen hogere schutting nodig, dus waarom zou zij betalen voor andermans wens? Het probleem lag bij de buren, niet bij haar.
De discussie verhardde. Sommigen kozen partij voor de buren, anderen sprongen voor Anja in de bres. Intussen ging het niet meer alleen om hout en spijkers: het draaide om privacy, om eigendom en om de vraag wie opdraait voor aanpassingen in de straat.
Uiteindelijk vroeg Anja de buren om langs te komen voor een gesprek. Ze wilde geen oorlog, dat past niet bij haar. Wel wilde ze helder zijn: willen zij hoger, dan betalen zij ook.
Dat gesprek bleek beslissend. De buren, zichtbaar gegeneerd door alle commotie, boden aan de kosten zelf te dragen. Ze erkenden dat ze te hard van stapel waren gelopen en dat ze Anja’s kant beter hadden moeten zien.
De schutting ging uiteindelijk omhoog, betaald door de buren. Anja hield haar rust, zij hun privacy, en iedereen leerde wat over respect en redelijkheid. Soms blijkt een burenruzie verrassend simpel op te lossen als je allebei een beetje water bij de wijn doet.
Hoe zou jij dit aanpakken?
