Miriam is 23 en zit muurvast. Niet omdat ze niet wil werken, zegt ze, maar omdat haar hoofd het gewoon niet trekt. Ze noemt het klimaatstress: een constante vrees over de toekomst van de aarde die haar elke dag lamlegt. Nachten wakker, paniekaanvallen, in tranen bij nieuwsbeelden. Werken lukt niet meer. En hulp regelen? Dat blijkt een stuk ingewikkelder.
“Ik word continu doorverwezen,” zegt Miriam. “Iedereen zegt dat ze me snappen, maar niemand pakt verantwoordelijkheid.”
“Het lijkt alsof alles in de fik staat”
Een paar jaar geleden dook Miriam steeds dieper in klimaatverandering. Wat begon als interesse, werd een obsessie. “Overstromingen, bosbranden, hittegolven — ik kon het niet meer wegduwen. Het voelt alsof alles brandt en iedereen gewoon verder leeft.”
Voor haar is die stress geen ‘fase’ of ‘overdrijving’, maar een zware mentale last. “Mijn lijf staat constant in de alarmstand. Hoe moet je dan acht uur per dag functioneren?”
Ze heeft het echt geprobeerd. Allerlei baantjes, tijdelijke contracten, vrijwilligerswerk. Maar telkens liep ze vast. “Op de werkvloer kreeg ik paniekaanvallen. Dan zeggen mensen: ‘Haal even adem.’ Alsof dat het oplost.”
Geen baan, geen geld
Omdat werken niet lukt, vroeg Miriam bijstand aan. Daar botste ze op een harde werkelijkheid. “Ze zeiden letterlijk dat klimaatstress geen erkende reden is om niet te werken.”
Volgens haar moet je óf aantonen dat je volledig arbeidsongeschikt bent, óf beschikbaar blijven voor werk. “En ik val precies tussen wal en schip. Te ziek om te werken, te ‘gezond’ voor steun.”
