Ze vindt dat oneerlijk. “Burn-out wordt serieus genomen. Depressie ook. Maar zodra je zegt dat het over het klimaat gaat, kijken mensen je aan alsof je je aanstelt.”
“Ze zeggen: zet het nieuws uit”
Wat haar misschien nog het meest frustreert, is het gebrek aan echt begrip. “Dan krijg ik tips als: ‘Ga minder op social media’ of ‘zoek afleiding’. Alsof je zomaar kunt stoppen met je druk maken om wat er komt.”
Voor Miriam is klimaatstress geen luxeprobleem. “Dit gaat over bestaanszekerheid. Over de vraag of mijn generatie nog een leefbare toekomst heeft.”
Ze vindt dat instanties achter de feiten aanlopen. “De wereld verandert, maar de systemen blijven hetzelfde. Als je klachten niet precies in hun hokje passen, tel je niet mee.”
Online steun, offline niets
Op sociale media voelt ze zich wel gezien. Jongeren delen massaal hun machteloosheid en klimaatangst. “Ik ben dus niet de enige. Maar begrip op internet betaalt de huur niet.”
Ze woont inmiddels weer bij haar ouders. Studeren ligt stil, werken lukt niet en sparen is onmogelijk. “Mijn leven staat stil terwijl ik pas 23 ben.”
Commentaar van buitenaf
Niet iedereen toont begrip. “Mensen zeggen: ‘Ga gewoon werken’ of ‘Je zoekt een smoes’. Dat raakt,” zegt Miriam. “Alsof dit een keuze is.”
Ze vraagt zich af waar de lijn ligt. “Wanneer mag je zeggen: dit is te veel? En wie beslist dat voor je?”
“Ik hoef geen luxe, ik wil rust”
Miriam zegt dat haar wensen niet groot zijn. “Ik hoef geen vrijstelling voor altijd. Ik wil tijd, begeleiding en zekerheid. Zodat ik kan herstellen zonder constante angst.”
Volgens haar staat de samenleving op een kruispunt. “We vertellen jongeren dat ze zich móéten bekommeren om het klimaat. Maar als dat ze te veel wordt, mogen ze het zelf uitzoeken.”
Ze kijkt even weg en zegt dan zacht: “Soms voelt het alsof ik word gestraft omdat ik té veel om de toekomst geef.”
