Toen klopte de vrouw van een vriend Ashton op de schouder.
“Koop de volgende keer de pads!”
Op het moment dat de voordeur achter de laatste gast dichtviel, werd het eindelijk stil in het appartement.
Ik begon de afwas in de gootsteen af te spoelen, terwijl Ashton in alle stilte kopjes opraapte.
Een paar minuten lang zeiden we allebei niets.
Vervolgens liep hij de keuken in.
‘Het spijt me, schat,’ zei hij zachtjes.
Ik bleef maar borden afwassen.
“Ik meen het.”
Dat trok mijn aandacht.
“Koop de volgende keer de pads!”
Advertentie
Ik draaide me langzaam om.
Voor het eerst in weken keek mijn man niet defensief of geïrriteerd, maar gewoon beschaamd.
“Ik had niet door hoe vreselijk ik klonk,” gaf hij toe. “Pas vanavond.”
Ik leunde tegen de toonbank en sloeg mijn armen over elkaar.
“Het ging in feite nooit om die 6 dollar.”
“Ik weet.”
Hij wreef ongemakkelijk over zijn nek.
“Ik denk dat ik op een gegeven moment alles als een transactie ben gaan beschouwen in plaats van als een partnerschap.”
“Dat had ik niet door.”
Advertentie
Dat was waarschijnlijk het slimste wat ik hem ooit heb horen zeggen.
Toen zuchtte hij.
“En die 50/50-verdeling is uitgesloten, tenzij de situatie er echt om vraagt.”
Ik trok mijn wenkbrauw op.
***
De volgende middag kwam Ashton thuis met een apothekerstas. Zonder iets te zeggen zette hij die voorzichtig op het aanrecht in de keuken.
Binnenin zaten precies de maandverbandjes die ik die dag in de supermarkt had proberen te kopen.
Ik trok mijn wenkbrauw op.
Advertentie
Hij had er echter chocolade, warmtepleisters en drie verschillende snacks aan toegevoegd waarvan ik nog nooit had gezegd dat ik ze lekker vond!
Ik staarde naar de stapel.
