Ik keek hem boos aan. “Waar heb je het over?”
Vader grinnikte. “Doe niet alsof je het niet snapt.”
Toen haalde Jason mijn bankpas uit zijn zak en gooide hem op tafel.
Even kon ik niet ademen.
“Heb je mijn pas gestolen?”
“Ik heb hem geleend,” zei hij. “En de rekening leeggehaald.”
Ik greep ernaar, maar hij was sneller en klemde hem stevig vast. “Rustig maar. Het is tenslotte familiegeld.”
“Nee, dat is het niet.”
Mijn moeder grinnikte, alsof ik een kind was dat een toneelstukje opvoerde. “Slimme zet. Je hebt al die tijd dat je hier woont geld gespaard.”
Het leek koud te worden in de kamer. “Hoeveel heb je opgenomen?”
Jason haalde lui zijn schouders op. “Alles.”
Met trillende handen pakte ik mijn telefoon, opende mijn bankapp en voelde mijn bloed stollen. Spaarrekening: $0,43. Betaalrekening: $12,11. De transactiegeschiedenis toonde de ene opname na de andere bij twee geldautomaten aan de andere kant van de stad. En toen een overschrijving. Ik had bijna $38.000 opgenomen.
‘Dat was mijn studiegeld,’ fluisterde ik.
Lees verder op de volgende pagina.
Jason stond op. Hij was langer en breder dan ik, en dat wist ik. ‘Niet meer.’
‘Geef het terug.’
‘NEE.’
Papa stond ook op en sloeg zijn armen over elkaar. ‘Je woont hier al bijna twee jaar. Rekeningen, eten, nutsvoorzieningen. Je moeder en ik hebben besloten dat alles wel weer goed komt.’
