Ik ben het type dat het moeilijk vindt om tuinmeubelen weg te gooien alleen omdat het beslag er verroest uitziet. Als het frame nog stevig is, wil ik weten of ik er met een beetje moeite nog een paar zomers van kan genieten. Dus toen ik zag dat de bouten van een van mijn oudere tuinstoelen die bekende afbladderende oranje-bruine kleur van verwaarlozing hadden gekregen, besloot ik een van die huishoudelijke trucjes uit te proberen die eeuwig lijken te werken: de roestige onderdelen in Coca-Cola laten weken. Omdat ik ook nog een zak huishoudfolie en een la vol Ziploc-zakjes had, voegde ik er ook nog balletjes aluminiumfolie aan toe en liet het geheel 10 dagen staan.
Het resultaat was deels succes, deels een rommeltje en deels een les over wat deze internetvriendelijke trucjes wel en niet kunnen. Ik hield de staat van de bouten bij vóór het weken, controleerde de vloeistof en de folie tussendoor en vergeleek de resultaten aan het eind. Hier is precies hoe ik het heb aangepakt, wat er in de afgelopen 10 dagen is veranderd, wat niet, en of ik het opnieuw zou doen in plaats van meteen een staalborstel, kruipolie of een echte roestverwijderaar te gebruiken.
1. Waarom ik in eerste instantie cola en folie probeerde
Het meubilair bestond uit een set gepoedercoate stalen tuinstoelen die vochtige zomers en natte winters hadden doorstaan. De frames waren grotendeels nog in orde, maar de zichtbare boutkoppen en schroefdraad hadden oppervlakteroest, variërend van lichtoranje vlekken tot ruwe, korstige plekken. Ik had 12 verwijderbare bouten om mee te werken, elk ongeveer 5 cm lang, met zeskantkoppen en ringen die ook verroest waren.
De reden dat deze methode me aansprak was simpel: ik had alles al in huis. Een blikje Coca-Cola van 35 cl kostte minder dan € 2, ik had huishoudfolie in de keuken en grote Ziploc-zakken heb ik altijd wel ergens. Vergeleken met het kopen van een speciale roestverwijderaar voor $12 tot $25, voelde dit als een test met weinig risico. Ik verwachtte geen wonderen. Ik wilde zien of een milde zure oplossing in combinatie met contact met aluminium de roest voldoende zou losmaken om het schoonmaken te vergemakkelijken.
2. Wat ik gebruikte voor de testopstelling
Ik verdeelde de onderdelen in twee batches, zodat ik in ieder geval een ruwe vergelijking kon maken. Batch A bestond uit 6 roestige bouten en ringen die alleen in Coca-Cola waren ondergedompeld. Batch B bestond uit 6 soortgelijke bouten en ringen die in Coca-Cola waren ondergedompeld met 4 losjes opgevouwen balletjes Reynolds Wrap, elk ongeveer 4 cm doorsnee. Ik gebruikte twee aparte Ziploc-diepvrieszakken van een liter en plaatste elke zak in een plastic bewaardoos voor het geval er iets zou lekken.
Elke zak kreeg ongeveer 240 ml Coca-Cola, net genoeg om de onderdelen plat te bedekken. Ik gebruikte gewone Coca-Cola, geen light, en ik dronk het rechtstreeks uit het blikje op kamertemperatuur, ongeveer 21 °C. Ik perste het meeste lucht uit de zakken voordat ik ze dichtmaakte en zette beide containers vervolgens op een plank in mijn garage, waar de temperatuur ‘s nachts rond de 19°C en overdag rond de 26°C bleef.
3. De staat van de bouten vóór het weken
