Hij trok lijkbleek weg. De chemische glimlach die de hele avond op zijn gezicht had gelegen, verdween als sneeuw voor de zon. Hij mompelde iets over een opslag bij de bank en stond gehaast op. we naar buiten stappen in de koele avondlucht, voelde ik plotseling een hand mijn arm vastgrijpen. Het was de bediening. Ze leunde naar mij toe en fluisterde zo zacht dat alleen ik het kon horen: “Ik heb gelogen.”
Voordat ik kon reageren, drukte ze razendsnel het bonnetje in mijn hand en liep terug naar binnen.
Mijn hart miste een slag. grotere ik uit het zicht was, draaide ik het verfrommelde papiertje om. In haastig, bijna een handschrift stond er slechts twee woorden op de achterkant gekrabbeld: WEES VOORZICHTIG.
