Het volgende deel verandert alles.

‘Oké,’ zei ik.

Mijn stem klonk stabieler dan ik had verwacht.

‘Bel ze dan. Boek de vroegst mogelijke datum.’

Mijn man staarde me aan.

‘Ik doe het,’ zei ik.

De vingers van de jongen klemden zich steviger om de mijne.

Daar staand naast zijn bed, omringd door tekeningen en een doos met kleine papieren sterretjes, veranderde er eindelijk iets in me.

Vriendelijkheid heeft niets met DNA te maken.

Het gaat er niet om hoe lang iemand al in je leven is.

Het gaat erom er te zijn wanneer het er echt toe doet.

En het was een negenjarige jongen – die papieren sterretjes vouwde te midden van pijn en hoop – die me dat leerde.