Het volgende deel verandert alles.

Ze waren allemaal op dezelfde manier gelabeld.

Mama.

Ik had mijn man niet eens opgemerkt, hij stond achter me.

“Je bent terug,” zei hij zachtjes.

Ik draaide me naar hem om. Hij zag er uitgeput uit – holle ogen, zijn schouders hingen naar beneden alsof hij al dagen niet had geslapen.

“Wat… wat is dit allemaal?” fluisterde ik.

Hij antwoordde niet meteen.

In plaats daarvan liep hij met me door de gang naar de kleine slaapkamer aan het einde.

Mijn stappen vertraagden toen ik het ziekenhuisbed zag staan.

Apparaten zoemden zachtjes. Slangen kronkelden over de dekens.

En daar was hij.

Mijn stiefzoon.

Zo bleek.

Zo veel magerder dan voorheen.

Naast het bed stond een plastic bakje gevuld met kleine gevouwen papieren sterretjes.

Mijn man pakte er een op en legde die in mijn hand.

“Hij maakt er eentje elke keer als de pijn erg wordt,” zei hij.

Ik keek neer op de fragiele ster, zorgvuldig gevouwen uit felblauw papier.

“Hij denkt dat als hij er duizend maakt,” vervolgde mijn man zachtjes, “je zult zeggen…”