Het leek een volkomen gewone middag te worden. De ochtend was voorbijgegaan in een vertrouwde, bijna onmerkbare routine. Ik was bezig met de dagelijkse huishoudelijke klusjes, de wasmachine draaide en het zonlicht filterde zachtjes door de ramen van de woonkamer. De stilte in huis was aangenaam, het soort stilte dat je alleen ervaart als de kinderen volwassen zijn en het huis uit zijn. Niets wees erop dat deze dag anders zou verlopen dan voorgaande dagen, totdat mijn zoon belde en iets zei wat hij zelden zei.
Het telefoontje dat mijn leven voorgoed veranderde: Je zult niet geloven wat er gebeurde!
