‘Ik ga akkoord met uw voorwaarden,’ zei Julian, waarbij een kleine, oprechte glimlach zijn stoïcijnse façade doorbrak.
Het vertrek was geen grootse parade. Ze namen alleen hun kruiden, hun zilveren instrumenten en de herinneringen aan de hut mee.
Terwijl de koets de heuvelrug opreed richting de stad, voelde Zainab de lucht veranderen. De geur van de rivier vervaagde en maakte plaats voor de zware, complexe geur van steen, rook en mensen.
‘Ben je bang?’ fluisterde Yusha, terwijl ze de bontjassen om zich heen trok.
‘Nee,’ zei ze, terwijl ze haar hoofd op zijn schouder liet rusten. ‘Het donker is overal hetzelfde, Yusha. Maar nu dragen wij het licht.’
In het dal beneden stond het stenen huis leeg, maar de tuin bleef groeien. Jaren later zouden reizigers er stoppen om een takje lavendel te plukken en het verhaal te vertellen van het blinde meisje dat met een bedelaar trouwde en uiteindelijk een heel koninkrijk leerde hoe te genezen.
Men zegt dat je op bepaalde nachten, als de wind precies goed staat, nog steeds het geluid kunt horen van een man die de sterren beschrijft aan een vrouw die ze duidelijker zag dan wie dan ook.
Het vuur had hun verleden weggevaagd, de duisternis had hun heden gevormd, maar samen hadden ze een toekomst gecreëerd die geen vlam kon aantasten en geen schaduw kon verbergen.
