Caleb Goens werd geëxecuteerd op 2 november 1912. Josiah volgde hem drie weken later naar de galg. Beide mannen stierven zonder een woord te zeggen; hun laatste momenten werden gekenmerkt door dezelfde stille toewijding aan hun moeder die hun hele bestaan had bepaald.
Eliza bracht nog acht jaar door in het staatsziekenhuis, waar ze haar dagen doorbracht met het lezen van de Bijbel en alle bezoekers weigerde, behalve af en toe een dominee die ze probeerde te bekeren tot haar interpretatie van de Bijbelse wet. Ze stierf in haar slaap in 1920, tot het laatst toe onberouwvol.
De Goins-hut stond na het proces jarenlang leeg, een plek die door de lokale bevolking werd gemeden en waar ze hun kinderen voor waarschuwden. In 1924 staken onbekende personen het gebouw in brand, waardoor het samen met het rookhuis en de bijgebouwen tot de grond toe afbrandde. De gemeenschap heeft nooit publiekelijk gesproken over wie de brand had aangestoken, maar er heerste een collectief gevoel dat de zuivering noodzakelijk was, dat het land zelf vergiftigd was door wat er zich daar had afgespeeld.
Tegenwoordig is de plek overwoekerd bos, niet te onderscheiden van de duizenden hectares wildernis die het omringen. Maar de lokale folklore spreekt nog steeds van de “heuvelrug van de verloren zielen”, en jagers mijden het gebied nog steeds. De zaak leidde tot belangrijke veranderingen in de manier waarop Virginia omging met meldingen van vermiste personen in landelijke gebieden, wat resulteerde in een betere coördinatie tussen de sheriffs van de verschillende districten en de invoering van meer systematische registratieprotocollen.
Maar misschien wel de meest blijvende erfenis is die van een waarschuwend verhaal over de gevaren van extreme isolatie, over hoe de stilte van een gemeenschap in het licht van verdenkingen onuitsprekelijk kwaad mogelijk kan maken, en over de verschrikkelijke macht van ideologie, hoe verdraaid ook, om de meest fundamentele grenzen van de menselijke moraal te ondermijnen. De slachtoffers, wier namen nu in de archieven van de county staan en wier stoffelijke resten eindelijk een waardige begrafenis hebben gekregen, dienen als een blijvende herinnering dat waakzaamheid en de moed om ongemakkelijke waarheden uit te spreken de prijs zijn die we betalen voor een beschaafde samenleving. En dat de prijs van wegkijken kan worden afgemeten aan verloren levens en onschuldigen die zijn omgekomen in de duistere krochten waar wet en geweten tekortschoten.
