Maar er gebeurde niets.
Geen telefoontjes.
Geen berichtjes.
Alleen stilte.
Ik hield mezelf voor dat ze iets anders hadden bedacht. Misschien was er een andere donor gevonden. Misschien probeerden de artsen nieuwe behandelingen uit. Misschien had mijn man het te druk in het ziekenhuis om zich met mij bezig te houden.
Twee weken gingen voorbij voordat schuldgevoel me eindelijk naar huis dreef.
Ik zei tegen mezelf dat ik alleen even langsging.
Gewoon even kijken hoe het ging.
Maar zodra ik het huis binnenstapte, zakte mijn maag in elkaar.
De muren van de woonkamer waren bedekt met tekeningen.
Tientallen.
Misschien wel honderden.
Rommelige, onregelmatige schetsen, vastgeplakt met stukjes witte medische tape. Kleurpotloodstrepen liepen over het papier als stormen van kleur.
Stokfiguren met gigantische hoofden.
Een lange man.
Een kleiner jongetje.
En ernaast een vrouw met lang haar.
Boven elke tekening stond, in wankele letters, hetzelfde woord.
“Mama.”
Mijn keel snoerde zich samen.
Ik liep dichterbij en merkte op hoe de tekeningen van elkaar verschilden. Op sommige hield de jongen de hand van de vrouw vast. Op andere stonden ze voor een huis. Op één tekening waren de drie figuren te zien onder een enorme gele zon.
