DEEL 2: Nog voor zonsopgang had Daniel zijn advocaat gebeld, het briefje in een doorzichtige plastic zak gestopt en foto’s gemaakt van alles: de ketting van de koelkast, het beschimmelde brood, het elektrische paneel, de van buitenaf op slot gedraaide deuren en Mia’s bedje, onaangeroerd alsof het meisje uit het gezin was verdwenen.
Om 7:15 kocht hij twee vliegtickets met het spaargeld dat hij voor noodgevallen had bewaard. Het cruiseschip zou om twaalf uur ‘s middags in Cozumel aanmeren. Daniel wilde niet twee weken wachten tot zijn zoon gebruind terugkwam en een excuus verzon.
Mia begreep niet waarom ze een koffer bij zich hadden.
“Gaan we naar waar zij zijn?”
“Ja.”
“Wordt mama boos?” Daniel hurkte voor haar neer op het vliegveld.
“Je ouders zullen de waarheid horen. En je gaat je niet weer verontschuldigen voor je honger.”
Tijdens de korte vlucht sprak het meisje weinig. Maar elke zin was een wond.
Ze vertelde dat Mónica haar rugzak controleerde om te zien of ze eten van school ‘stal’. Ze zei dat Óscar haar had gezegd niet te huilen, omdat zijn moeder daar ‘zenuwachtig van werd’. Ze zei dat Leo om pizza, ijs of nieuwe sneakers mocht vragen, maar dat zij strakke schoenen moest dragen omdat ‘het niet de tijd was om geld uit te geven aan luxe’.
‘Ik vond het echt moeilijk om voor mezelf te zorgen,’ fluisterde ze.
Daniel pakte haar hand.
‘Je bent geen last, Mía. De volwassenen die je dat hebben laten geloven, zijn degenen die gefaald hebben.’
Toen ze in Cozumel aan boord van het cruiseschip gingen, liep Daniel met de vastberadenheid van iemand die zonder aarzeling ergere plekken had bezocht. Hij vroeg naar het hoofdrestaurant. Ze wezen hem naar het weelderige buffet, waar mensen lachten voor borden vol kreeft, desserts en glimmende glazen.
Daar waren ze.
Óscar droeg een wit overhemd met de kraag open. Mónica filmde met haar mobiele telefoon.
‘Een prachtig gezin, een fijne sfeer, een welverdiende vakantie,’ zei ze tegen de camera. Leo, tien jaar oud, zat naast hen met een koptelefoon op en staarde lusteloos naar zijn bord.
Mia stopte.
