8-jarige…

Alles veranderde toen kinderen op Jada’s school begonnen te zeggen dat ze er zwanger uitzag. Leah kon het niet laten haar wenkbrauwen op te trekken. Kinderen kunnen wreed zijn, maar dit geval leek uniek. Hoewel ze niets vreemds aan haar dochter merkte, besloten de moeder en haar man toch een arts te raadplegen.

Leah en haar man Victor kregen snel achter elkaar drie oudere kinderen, en Jada werd een paar jaar later geboren, tot grote verbazing van het stel. In tegenstelling tot haar broers en zussen hield Jada niet van sport of lichamelijke activiteit, en toen ze begon met zwemmen, werd ze blauw en beefde ze na een korte tijd in het water.

Jada en haar familie brachten het hele weekend door in het ziekenhuis, in de wanhopige hoop een oplossing voor haar probleem te vinden. Jada was klein vanaf de geboorte, en haar moeder herinnerde zich dat ze “klein was, als een stokje”.

De buik van het meisje begon echter geleidelijk op te zwellen, wat haar klasgenoten en andere leeftijdsgenoten ertoe aanzette te zeggen dat ze er zwanger uitzag. Leah merkte op: “We merkten het eerst niet omdat we haar elke dag zagen.”

Ironisch genoeg heeft wat anders als plagen op de speelplaats zou worden beschouwd Jada’s leven gered. Leah merkte de opmerkingen van de kinderen op en besloot dat het het beste was om verder onderzoek te doen, dus namen zij en haar man hun achtjarige dochter mee voor een echo.

Het bezoek leidde tot gebeurtenissen die Leah en Victor nooit hadden verwacht. De moeder van vier kinderen herinnerde zich hoe de echoscopist reageerde nadat hij de procedure had afgerond en Jada’s buik had gezien.

Leah herinnerde zich de beproeving geschokt. “We namen haar mee voor een echo en de man die de echo maakte, hij werd bleek”, herinnert Leah zich. De echoscopist stuurde ze terug naar de dokter, die vaststelde dat Jada’s zwelling in de buik te wijten was aan de vergroting van al haar organen.

Na deze noodlottige beslissing van de arts ging het gezin onmiddellijk naar de spoedeisende hulp van het ziekenhuis. Jada en haar familie brachten het hele weekend door in het ziekenhuis, wanhopig hopend op een oplossing voor haar probleem.

Om de zwelling van haar organen te verminderen, schreef het ziekenhuispersoneel haar diuretica voor, maar door de enorme hoeveelheid water die zich in haar organen had opgehoopt, verloor Jada enorm veel gewicht. Leah herinnerde zich: ‘Ze gaven haar diuretica en Jada verloor vijf pond water. De verpleegster bleef bij ons omdat ze zo snel zoveel vocht verloor dat ze het risico liep op een hartaanval.’

Uiteindelijk vond het ziekenhuis de volgende maandag een specialist die de zaak van Jada kon bekijken. Claire, een transplantatiespecialist, nam contact op met de familie om de situatie op te helderen en legde uit: “Uw dochter heeft restrictieve cardiomyopathie.”

Leah merkte op dat de diagnose ‘voelde als een klap in het gezicht’. De diagnose betekende dat Jada een harttransplantatie nodig had, wat zelfs geharde volwassenen schokte. De medische staf die verantwoordelijk is voor Jada voerde een reeks complexe tests uit ter voorbereiding op de noodzakelijke procedure, waaronder echocardiogrammen.

Leah en Victor reisden naar Melbourne voor een ontmoeting met het team dat hun dochter zou opereren. De ouders arriveerden in de hoofdstad Victoria, nog steeds in de overtuiging dat hun dochter nog een paar jaar leven voor zich had. Na een ontmoeting met de chirurgen, artsen en verpleegsters die aan Jada waren toegewezen, besefte het echtpaar de ernst van de situatie.

Leah’s dochter werd onmiddellijk op de lijst geplaatst van patiënten die het meest behoefte hadden aan een nieuw hart. Het team in Melbourne voerde een reeks aanvullende tests uit en informeerde beide ouders dat ze zo snel mogelijk een transplantatie moesten ondergaan. Voorlopig moest het gezin echter terug naar huis.

Drie maanden later vond het team het perfecte hart voor Jada, en Leah kreeg een telefoontje met het verzoek terug te keren naar Melbourne. Het gezin kreeg een vliegtuig en Leah herinnerde zich dat ze de hele vlucht de hand van een lieve oude dame vasthield. Leah zei: “Het was spannend maar ook surrealistisch.”

Na de landing gingen Leah, Victor en Jada rechtstreeks naar het ziekenhuis, waar een verpleegster hen naar hun kamer begeleidde. De chirurg stelde zichzelf voor aan de familie en het team begon met de operatie. Gelukkig waren er geen complicaties en keerde de chirurg terug naar de ouders met het goede nieuws dat alles goed was gegaan.

De traumatische ervaring eiste ook zijn tol van Jada’s ouders, maar Leah zei dat het eindelijk goed komt. Na de operatie werd Jada overgebracht naar de intensive care, waar verpleegsters haar tijdens haar herstel in de gaten hielden.

Een paar uur later konden haar ouders haar zien, en Leah herinnerde zich: ‘Een paar uur later gingen we naar de intensive care. Niets kan je daarop voorbereiden. Het voelde alsof ik mijn lichaam had verlaten. Ik was verdoofd. Ze lag daar levenloos. Het was angstaanjagend.’

Hoewel de transplantatie een succes was, ondervond Jada tijdens haar herstel enkele kleine complicaties waardoor ze langer dan gepland in het ziekenhuis bleef. Terwijl het meisje herstelde onder de liefdevolle zorg van het ziekenhuispersoneel, bleven Leah en Victor in de accommodatie.