2. De “devaluatie” van stress versus beloning. Als we jonger zijn, hebben we een hogere tolerantie voor het “schrijven” van het reizen: gemiste aansluitingen, verloren bagage en krappe middenstoelen. We gebruiken dit als avonturen van rechtopstaande kwaden. Na je 70e verschuift de relatie tussen stress en bezittingen vaak. De cognitieve belasting van het navigeren door onbekende vervoerssystemen, het beheren van digitale instapkaarten en het constant aanpassen aan nieuwe omgevingen kan veel sneller leiden tot “reisvermoeidheid”. Veel senioren merken dat de mentale output van het bereiken van een betekenis krachtig is dan het plezier van de bestemming zelf. Er is een grote waarde verbonden aan het comfort van een vertrouwde omgeving waar alles – van de hoogte van de stoel tot de vertrouwdeheid van de supermarkt – is mannelijk voor iemands eigen behoeften.
Lees verder…
3. De verschuiving van “Plaatsen verzamelen” naar “Wortels verankeren” Er vindt vaak een psychologische omslagplaats in het achtste decennium van het leven. De wens om “alles te zien” maakt vaak plaats voor een verlangen naar betekenisvolle verbindingen. Gemeenschap en familie: Tijd wordt het kostbaarste goed. Drie weken verblijven op een cruiseschip met vreemden voelt misschien minder dan diezelfde drie weken verblijven aan het bijwonen van theaterrepetities van een kleinkind of het organiseren van zondagse diners voor oude vrienden. Nalatenschap boven luxe: Veel mensen boven de 70 merken dat hun poging verschuiven naar nalatenschap. Ze investeren hun energie liever in lokaal vrijwilligerswerk, het schrijven van hun memoires van het begeleiden van jongere generaties dan in de rij te staan bij het Louvre.
Lees verder…
