Na vijf nachten kon ik het niet meer uithouden. Ik besloot met hem mee te gaan.
Een fronsende vrouw | Bron: Midjourney
Eerlijk gezegd voelde ik me belachelijk. Het leek wel een scène uit een soapserie. Maar ik moest weten wat er echt aan de hand was. Ik wachtte tot hij wegreed en volgde hem een paar straten verderop.
Hij ging niet ver. Alleen naar het plaatselijke park, waar hij onder een boom stopte en zijn koplampen uitdeed.
Ik parkeerde iets verderop in de straat en observeerde hem vanuit de schaduw. Ik was nerveus, alsof ik verwachtte dat er iets – of iemand – in de auto zou stappen. Was dit de plek waar Erics maîtresse hem had ontmoet?
Maar hoe langer ik daar zat, hoe meer ik me realiseerde dat er niemand zou komen opdagen. Hij zat daar maar, naar zijn telefoon te kijken, en strekte zich vervolgens uit met zijn kussen en deken.
Een auto geparkeerd in een park | Bron: Midjourney
Hij was er helemaal alleen, in het donker.
De volgende nachten herhaalde zich hetzelfde patroon.
Eric ging naar het park, kroop op de voorstoel en bracht daar uren door voordat hij naar huis ging. Mijn hoofd tolde.
Waarom zou hij in zijn auto slapen als hij niets te verbergen had? Waarom al dat ongemak verdragen, tenzij het voor iemand anders was?
Een man slapend in een auto | Bron: Midjourney
Na tien nachten kon ik het niet meer aan. Ik had er genoeg van. Ik wilde antwoorden. Nadat ik de kinderen naar bed had gebracht, sloot ik ze op en ging naar het park. Deze keer zou ik niet alleen van een afstand observeren.
Nee, we waren te ver gegaan.
Ik parkeerde naast zijn auto en klopte op het raam.
Eric keek verrast op. Hij ontgrendelde snel de deur en gebaarde me in te stappen. De lucht tussen ons was gespannen van onuitgesproken woorden, en toen ik in de passagiersstoel gleed, kwamen al mijn emoties weer naar boven.
Een geschokte man in zijn auto | Bron: Midjourney
“Wat is er aan de hand, Eric?” vroeg ik. “Waarom doe je dit? Wees eerlijk, heb je een relatie? Is dat de reden dat je hier bent? Ben je bang dat de kinderen het zien of erachter komen?”
Ik sprak te snel, alsof alle woorden er elk moment uit konden rollen.
Eric zuchtte diep en wreef met zijn handen over zijn gezicht. Ik zag de vermoeidheid in hem, een vermoeidheid die verder ging dan alleen slaapgebrek. Het was alsof hij een last met zich meedroeg die hij niet kwijt kon raken.
Close-up van een vrouw | S
Bron: Midjourney
“Nee,” zei hij zachtjes. “Zo is het niet, ik blijf het je maar zeggen. Er is niemand anders.”
“Wat is het dan?” drong ik aan. “Je maakt me bang, Eric. Waarom ben je hier elke avond?”
Hij keek me aan en rommelde toen op de achterbank naar een stapeltje boeken en een opnameapparaat.
