Ontrouw: een 40-jarige seksoloog onthult de belangrijkste aanleiding, die veel subtieler is dan je misschien denkt.

Voordat we de kern van de zaak onderzoeken, is het essentieel om te begrijpen hoe relaties tegenwoordig functioneren. Ontrouw is nooit een op zichzelf staand incident; het ontkiemt in een vruchtbare bodem van subtiele gevoelens die vaak over het hoofd worden gezien, zonder dat we het ons realiseren. Wanneer liefde en verlangen niet langer dezelfde taal spreken, ontstaan ​​er scheurtjes. Liefde zoekt nabijheid, tederheid en emotionele zekerheid. Het gedijt op vertrouwde routines, rituelen en geruststellende consistentie. Verlangen daarentegen vraagt ​​om ruimte, verrassing en een vleugje van het onbekende. Deze tegenstelling creëert een hellend vlak: hoe stabieler de relatie wordt, hoe meer spontaniteit kan verdwijnen. Dit betekent niet dat liefde verdwijnt, maar dat de intensiteit ervan afneemt als er niet bewust aan wordt gewerkt. Het is precies in deze tussenfase, tussen een hechte liefde en een afnemend verlangen, dat emotionele kwetsbaarheden ontstaan.

Volgens de expert speelt er nog een cruciale factor een rol: een afname van de emotionele aanwezigheid. Het gaat hier niet om fysieke afwezigheid – ze kunnen immers onder hetzelfde dak wonen – maar om het vage gevoel dat de ander niet langer echt verbonden is. Het dagelijks leven versnelt: taken, verplichtingen, schermen, zorgen… Beetje bij beetje verandert intimiteit in louter logistiek beheer. Op zich niets alarmerends, maar deze subtiele verschuiving kan de indruk wekken dat de relatie op de automatische piloot draait. Op zulke momenten zoeken sommige mensen elders, niet naar een ander… maar naar een gevoel dat ze denken te zijn kwijtgeraakt. Wat ze buiten de relatie zoeken is geen vervangende liefde, maar een versie van zichzelf die ze denken te hebben achtergelaten.