Om dit te begrijpen, is het belangrijk te weten dat slechts 20% van deze berg elektronisch afval wordt gerecycled. De rest? Die wordt simpelweg verbrand, begraven of illegaal de halve wereld over verscheept. Maar waarom worden deze apparaten niet gerecycled om al die edelmetalen terug te winnen? De reden is simpel: schone recycling is duur. Sterker nog, het vereist bijzonder vervuilende processen, methoden die schadelijk zijn voor de gezondheid en waarbij gifstoffen zoals cyanide, kwik of zuur worden gebruikt. Gelukkig hebben onderzoekers een compleet nieuwe, gezondere en efficiëntere techniek ontwikkeld.
Dit elektronische apparaat bevat indrukwekkende hoeveelheden goud. Geconfronteerd met bijzonder giftige recyclingprocessen, hebben veel onderzoekers zich gericht op risicovrije methoden. Een team van ETH Zürich heeft bijvoorbeeld opmerkelijk succesvolle resultaten behaald. Ze ontwikkelden een revolutionair systeem met behulp van een eenvoudig bijproduct van de zuivelindustrie: wei, een kleine hoeveelheid vloeistof die overblijft na de kaasproductie. Deze onderzoekers hadden het ingenieuze idee om de eiwitten in dit afval om te zetten in ware “moleculaire sponzen”.
Een stof die in staat is ionen, zoals die in goud voorkomen, met verbazingwekkende precisie te volgen en op te vangen. Om dit te bereiken, worden deze sponzen, nadat ze verzadigd zijn met het metaal, simpelweg verhit, waardoor een kostbaar poeder ontstaat. Deze ongelooflijke techniek heeft onderzoekers in staat gesteld verrassende hoeveelheden goud te winnen. Zo slaagden ze er met deze methode in om goudklompjes van 22 karaat met een indrukwekkende zuiverheid uit een telefoon te halen. Het meest verrassende was dat ze geen giftige oplosmiddelen hoefden te gebruiken. Dit is een ware revolutie voor de recycling van elektronica.
