Soms is de afstand simpelweg het gevolg van misverstanden of slechte communicatie tussen de kinderen en de ouders. Hoewel de ouders ervan uitgaan dat hun kinderen weten dat ze altijd welkom zijn om langs te komen, kunnen de kinderen aarzelen over hoe vaak ze moeten bellen of langskomen.
Wanneer deze aannames niet worden uitgesproken, creëren ze een kloof tussen kinderen en ouders. Wat de ene partij ziet als “hen de ruimte geven” of rekening houden met de tijd van de ander, interpreteert de andere partij als “het kan ze niet schelen” of “ze hebben het te druk voor mij”.
Onderzoek toont aan hoe belangrijk deze kleine gewoontes wel degelijk zijn.
Een onderzoek gepubliceerd in het Journal of Family Communication heeft aangetoond dat de belangrijkste voorspeller voor een hechte familieband niet de grote bijeenkomsten tijdens de feestdagen zijn, maar de “micro-contactmomenten”. Dit houdt in dat je korte berichtjes stuurt of even belt om te vragen: “Hoe was je dag?”. Dit soort gedrag, vooral binnen families, duidt op een groter gevoel van steun. Families die daarentegen vaag blijven over hun verwachtingen, drijven vaak uit elkaar zonder zich daarvan bewust te zijn.
De waarheid is echter dat, wanneer er afstand ontstaat, het moeilijk is die kloof te overbruggen. Uiteindelijk draait het erom de relatie betekenisvol te houden door ervoor te zorgen dat geen van beide partijen zich hoeft af te vragen waar ze aan toe zijn.
Gebrek aan emotionele steun
Als ouders de emoties van hun kinderen tijdens hun opvoeding niet erkennen, kan dat een blijvend negatief effect hebben. Kinderen die genegeerd worden of het gevoel krijgen dat hun gevoelens er niet toe doen, blijven dit vaak ook als volwassene geloven: dat hun gevoelens er gewoon niet toe doen. Dit maakt het voor hen extreem moeilijk om ooit een hechte band met anderen op te bouwen. In plaats van open en eerlijk te zijn, worden ze gedwongen om mensen op afstand te houden en emotioneel afstandelijk te blijven als een manier om te overleven.
De wetenschap achter dit fenomeen is vrij eenvoudig. Volgens de American Psychological Association wordt de manier waarop we ons als volwassenen aan anderen binden, bepaald door de manier waarop we als kind emotioneel geprogrammeerd zijn. Als aan die behoeften niet werd voldaan, leidt dat over het algemeen tot een moeilijke relatie, een gebrek aan warmte en een stille wrok die jarenlang tussen ouder en kind kan blijven bestaan.
Tegen de tijd dat deze kinderen volwassen zijn, zullen ze waarschijnlijk stoppen met hun ouders te bellen of de relatie en de gesprekken oppervlakkig houden. Bovendien doen ze dit niet om hun ouders te kwetsen, maar om ervoor te zorgen dat ze zelf niet verder gekwetst worden.
Het is zeker mogelijk om dit probleem te overwinnen, maar het is een kwestie van wederzijds begrip. Het vereist dat we terugkijken op ervaringen uit het verleden en een nieuwe ruimte creëren waar open en eerlijke gesprekken welkom zijn in plaats van afgewezen te worden.
Ouderlijk narcisme
