Mijn man genoot van dat ritme zonder ooit de achtergrondmuziek te horen.
Mauricio hield van luxe zoals anderen van zuurstof houden. Hij beschouwde het als iets natuurlijks. Hij omarmde comfort alsof het zijn recht was. De geïmporteerde auto, het lidmaatschap van de exclusieve club, het horloge dat hij droeg tijdens zakelijke lunches, de villa in Bosques de las Lomas met zijn gepolijste stenen oprit en perfect gemaaid hagen, het geld dat hij maandelijks naar zijn moeder stuurde, de vakanties, de diners, het huishoudelijk personeel, de kleine ‘noodgevallen’ die uiteindelijk altijd duur uitpakten als ze mij bereikten.
Ik heb alles betaald.
Jarenlang hield ik mezelf voor dat dit de realiteit van de maatschappij was in moeilijke tijden. Ik had het financieel beter, dus nam ik meer verantwoordelijkheden op me. Mauricio had ideeën, charisma, ambitie en een aangeboren talent voor sociale contacten. Hij wist hoe hij een ruimte binnen moest lopen en mensen voor zich moest winnen, nog voordat hij ze had ontmoet. Toen ik hem ontmoette, vond ik dat zelfvertrouwen veelbelovend.
Later kwam ik erachter dat het een kwestie van eetlust was.
Die avond, voordat ik het kantoor verliet, pakte ik mijn telefoon en stuurde hem een berichtje.
Het ga je goed. Ik mis je ontzettend.
Men vermoedde dat hij voor een zakenreis in Singapore was.
Hij gaf geen antwoord.
