Recent onderzoek heeft aangetoond dat sommige huidcellen van dode kikkervisembryo’s zich spontaan in het laboratorium kunnen reorganiseren en meercellige structuren vormen die “xenobots” worden genoemd. Deze xenobots met trilhaartjes oriënteren zich en navigeren in hun omgeving, een verrassend gedrag omdat de trilhaartjes van een kikker in een levend organisme voornamelijk worden gebruikt voor het transport van slijm. Xenobots tonen dus een onverwachte cellulaire plasticiteit, waardoor dode cellen het vermogen krijgen om geheel nieuwe functies uit te voeren.
Wetenschappers hebben ook waargenomen dat menselijke longcellen zich kunnen groeperen tot kleine, autonome structuren die “anthrobots” worden genoemd. Deze beweeglijke, meercellige structuren hebben het vermogen om beschadigde neuronen in hun directe omgeving te regenereren en te herstellen, wat een nieuwe dimensie van transformatie en postmortale respons opent en het traditionele begrip van de dood ter discussie stelt.
