Het was een gewone ochtend. Zo’n ochtend waarop je langzaam wakker wordt, nog half slaperig, je uitstrekt onder de warme lakens en jezelf in slaap laat vallen. Maar voor mij zou dat vredige begin een scherpe en verontrustende wending nemen.
Terwijl ik in bed lag en langzaam wakker werd door te knipperen, viel me iets vreemds op. Daar, vlak naast me op het laken, lagen een paar kleine, perfect ronde voorwerpen, bijna té perfect van vorm. Ze waren klein, netjes gerangschikt en leken er met opzet neergelegd te zijn.
In eerste instantie had ik geen idee wat het waren. Kruimels misschien? Kralen van iets? Maar toen ik dichterbij kwam om beter te kijken, liep er een rilling over mijn rug. Het waren niet zomaar restjes.
Ze leken op eieren.
Mijn hart begon sneller te kloppen. Het waren natuurlijk geen kippeneieren; ze waren piepklein. En de manier waarop ze daar lagen, alsof ze er met opzet waren neergelegd, bezorgde me de rillingen. Het eerste waar ik aan dacht waren insecteneieren. En niet zomaar een insect, maar een invasieve soort, iets wat ongewenst was.
Ik sprong uit bed. Ik raakte ze niet aan. Ik wilde zelfs niet in dezelfde kamer als ze zijn. Wat voor insect legt er nou eieren in iemands bed?
