Sophie Brugeille, 49, is journalist en toneelschrijfster. Met haar welbespraakte woorden onthulde ze haar verhaal in het boek “Une histoire de génétiques, Mon ADN m’a tout raconté” (Een verhaal over genen: mijn DNA vertelde me alles), uitgegeven door Flammarion. Niet uit de wens om haar privéleven te onthullen, maar gedreven door de wens om een boodschap over te brengen die volgens haar velen opluchting zal brengen: een familiegeheim kun je beter niet onverteld laten.
“Voor zijn veertiende verjaardag vroeg mijn zoon me om een onverwacht cadeau: een DNA-testkit. Hij gebruikte allerlei onweerlegbare argumenten om me over te halen. Hij is gepassioneerd door genetica en wil meer weten over de geografische oorsprong van zijn familie, vooral aan de kant van zijn vader, die Siciliaans is. Op dat moment gingen er bij mij geen alarmbellen rinkelen. Ik dacht zelfs dat hij misschien teleurgesteld zou zijn als hij een nogal saaie en onopvallende afstamming zou ontdekken. Wat kon er nou bijzonder zijn aan een familie zoals de onze? Dus ik was volkomen kalm toen de testresultaten binnenkwamen en mijn zoon besloot ze live met mijn ouders te delen via de telefoon. Er verscheen een wereldkaart op zijn computerscherm en we ontdekten percentages: 36,4% Iberisch, 28,6% Zuid-Italiaans, 5,9% Noord-Afrikaans, 1,9% Asjkenazisch Joods… We lachten, speculeerden en lieten onze fantasie de vrije loop.” Het is een wervelwind. Het is speels en zelfs best spannend. We hadden het daarbij kunnen laten.
“Ik ontken het.” Maar mijn zoon klikt op een tabblad met de pakkende titel ‘Matches’: de lijst met alle mensen die ook de test hebben gedaan en DNA met hem delen. Veel Italiaanse namen verschijnen voorbij, wat normaal is. En dan valt mijn oog op een Franse naam; het is de naam van een collega van mijn moeder. Hij kwam vroeger vaak bij ons over de vloer toen ik klein was. Ik lees de naam hardop voor en vraag mijn moeder gekscherend: “Wat een toeval, mam, hè?” Ze wuift het weg en zegt dat het een heel gewone naam is. Nou ja, niet zó gewoon… Maar op dat moment ontken ik het volledig. De waarheid die langzaam aan het licht komt, lijkt niet tot mijn bewustzijn door te dringen. Mijn lichaam heeft het echter waarschijnlijk al wel door en laat van zich horen. In de maanden die volgen… Hierna voel ik me helemaal niet goed. Ik val kilo na kilo af en verdwijn in mijn kleren. Ik voel een overweldigende behoefte aan tijd voor mezelf, tot het punt dat ik een eenkamerappartement huur om me in terug te trekken. Mijn partner en zoons begrijpen niet wat er met me gebeurt. Dat hoeft ook niet.
